چهره ها

فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن


در این مطلب از سایت اینجا زنونس و بخش چهره ها در مورد فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن خواهید خواند. فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن است و همچنان بر روی پرده سینما قرار دارد. برای مطالعه در این مورد ما را در سایت اینجا زنونس دنبال کنید.


فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن

فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن
باران کوثری و پردیس احمدیه در اکران فیلم سرکوب

فیلم سرکوب کف فروشش را حفظ کرد.

اکران فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن ادامه دارد.

با پایان جلسه هفتگی شورای صنفی نمایش، اعلام شد که فیلم سینمایی سرکوب به دلیل حفظ کف فروشش همچنان در سرگروه خود به نمایش ادامه خواهد دهد.

اولین ساخته سینمایی رضا گوران با مشکلات بسیاری در اکرانش دست و پنجه نرم می کند.

این فیلم از هیچ تیزر تلویزیونی بهره نمی برد تا عملا امکان تبلیغ آن در رسانه ملی وجود نداشته باشد.

همچنین بر اساس آمار، سرکوب در سینماهای حوزه هنری تحریم نامحسوس است.

زیرا سینماهای وابسته به این نهاد که تعداد پرشماری هم دارند در سانس های اندک که بسیار نیز کم مخاطب است، به نمایش این فیلم می پردازند.

در این فیلم باران کوثری ایفای نقش می کند.

به زودی قرار است فیلم آستیگمات با بازی باران کوثری و محسن کیایی وارد شبکه نمایش خانگی شود.

فیلم سرکوب در کمتر از چهار هفته توانسته با توجه به تمامی محدودیت هایی که دارد، فروشش به مرز یک میلیارد تومان نزدیک شود.

این فیلم که کمتر از ۷۰ سالن سینمایی در اختیار دارد.


اطلاعات فیلم سرکوب

فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن
بازیگران فیلم سرکوب

بعد از مطالعه در مورد فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن در مورد اطلاعات این فیلم خواهید خواند.

درباره فیلم

فیلم سرکوب محصول سال ۱۳۹۷ است.

توزیع کننده فیلم شرکت رسانه فیلمسازان است.

این فیلم از تاریخ ۲ مرداد ۱۳۹۸ اکران شده است.

فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن است.

عوامل فیلم

سرکوب فیلمی به کارگردانی و نویسندگی رضا گوران است.

این فیلم به تهیه کنندگی حبیب اسماعیلی می باشد.

موسیقی فیلم سرکوب بر عهده آرش گوران است.

فیلمبرداری فیلم را نیز علی تبریزی و تدوین آن را بهرام دهقانی بر عهده دارد.

بازیگران فیلم

بازیگران فیلم سرکوب عبارت اند از:

  • باران کوثری
  • جمشید هاشم پور
  • پردیس احمدیه
  • الهام کردا
  • سارا بهرامی
  • رویا افشار

باران کوثری و سارا بهرامی از بازیگران زن مجرد ایرانی می باشند.

این بازیگران بسیار موفق هستند.

شما می توانید برای شناخت دیگر بازیگران زن مجرد به مطلب “بازیگران زن مجرد ایرانی” در سایت اینجا زنونس مراجعه کنید.

داستان فیلم

در خلاصه داستان فیلم سرکوب آمده است:

یه کاری کرد وفاداری بشه عادت هممون حالا هممون وفاداریم اما اونی که بهش وفاداریم خیلی وقته که مرده.

سرکوب درباره خانواده ای است که گذشته ای تلخ را تحت فشار پدر تجربه کرده اند.

فیلم ظاهرا قصد دارد در غیاب پدر تاریخچه این سرکوب و تاثیر آن بر زندگی اعضای خانواده را نمایش دهد.

خانواده فیلم از یک مادر گرفتار بیماری آلزایمر و سه دختر تشکیل شده است.

پدر و تنها پسر خانواده غایب هستند و پرستار مادر (با بازی باران کوثری) نیز در کنار مادر و ۳ دختر، حلقه اصلی شخصیت ها را تشکیل می دهند.


نقد فیلم سرکوب

فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن
فیلم سرکوب

فیلم سینمایی سرکوب اولین فیلم بلند رضا گوران است که کارگردانی چندین نمایش و ساخت یک فیلم کوتاه را در کارنامه دارد.

در واقع گوران هم به مجموعه کارگردان هایی پیوسته که در سال های اخیر از فضای تئاتر وارد فضای سینما شده اند.

اگر چه فیلم نام کارگردانی را بر پیشانی دارد که در حوزه سینما بی تجربه است.

اما یک مجموعه از بازیگران نام آشنا دارد.

باران کوثری، الهام کردا، سارا بهرامی، پردیس احمدیه و رویا افشار بازیگران اصلی سرکوب هستند.

جمشید هاشم پور هم در فیلم حضوری کوتاه دارد.

به تازگی باران کوثری برای بازی در فیلم عرق سرد و سارا بهرامی برای بازی در فیلم دارکوب نامزد بهترین بازیگر نقش اول زن در بیست و یکمین جشن خانه سینما شده اند.

شما را به شناخت دیگر نامزدان جشن خانه سینما دعوت می کنیم.

در نقد فیلم سرکوب باید ایده اصلی اثر را پی بگیریم.

این که فرآیند سرکوبی این زنان به چه کیفیتی نمایان می شود و توان ایجاد چه تاثیری را در مخاطب دارد.

دست کم تا جایی که به روایت فیلم مربوط می شود انتظار داریم پدر در غیابش شخصیت پردازی شود.

فیلمساز در روایت از بازگشت به عقب استفاده نمی کند.

پس مجبور است که این وظیفه را روی دوش دیالوگ ها و چند نمای محدود از اتاق پدر بار کند.

این تلاش در مجموع ناکام است.

آنچه درباره پدر می دانیم به این محدود می ماند: نامش پرویز است. دخترها از او متنفرند. ارتباط بدی با دخترهایش داشته است.

احتمالا بپرسید که این داده های خام چه کمکی به درکی ملموس و عینی از شخصیت یک پدر سرکوبگر می کنند.

اساسا فیلم جز همین عبارت ها که در سطح دیالوگ ساخته می شوند چه تمهیدی برای ساختن شخصیت پدر داشته است.

جوابش این است که هیچ تمهیدی.

در حالی که پدر به عنوان کلید بحران ها صرفا یک شبح بی شخصیت است، باقی اعضا هم وضع بهتری ندارند.

در واقع همه آن‌ها حتی نه در حد تیپ های سینمایی بلکه چیزی از این هم سطحی تر هستند.

آدم هایی که هر کدام با یک خط توضیح، عمده زمان فیلم را به سبک فیلم های آپارتمانی ایرانی صرف دعوا و تنش های تقلبی می کنند.

پس با فیلمی طرف هستیم‌ که نتوانسته عوامل درگیر در بحرانش‌ را شخصیت پردازی کند.

اما سوای شخصیت ها، آیا قصه ای در کار است؟

سرکوب فیلمی‌ قصه گو هم نیست (گرچه لزوما داستان گویی فضیلت یک فیلم نیست).

پس یک داستان یک خطی‌ داریم که در کل طول فیلم کش آمده و به شکلی خام دستانه چند تکه از آن پنهان مانده است.

۵ کاراکتر داریم با توضیحات نیم خطی بدون هیچ نوع برهم کنش سازنده در یک آپارتمان.

در کل طول فیلم به هیچ یک از شخصیت ها نزدیک نمی شویم.

طبیعتا نمی دانیم چه زخم های عینی و مشخصی کار را به اینجا کشانده است.

نه می دانیم این پدر سرکوبگر دقیقا چه کیفیاتی‌ داشته و نه می دانیم‌ این کیفیات چطور کار خانواده را به اینجا کشانده است.

مهم تر از این ها، در سینما قرار است این ها را ببینیم و در تجربه حسی خفقان آورشان سهیم شویم.

در هیچ کجای فیلم خبری از این تجربه نیست.

تنها تعدادی جمله داریم‌ از این که پدر یک بار تلفن را به سوی یکی از دخترها پرت کرده، سر یکی دیگر داد زده و با شمال رفتن آن دیگری مشکل داشته است.

در واقع برای سهیم شدن در داستان، برای ارتباط گرفتن با شخصیت ها، برای همذات پنداری کردن، ما نیاز داریم فرآیندها و چگونگی ها را ببینیم.

اما آنچه می بینیم تعدادی آدم آسیب دیده هستند که مشتی حرف های کلی و بی خاصیت از حال بدشان تحویل‌ می دهند.

در این میان مادر مبتلا به آلزایمر به ترتیبی بی نهایت مصنوعی و تحمیلی تک تک با دخترها دیدار می کند.

فیلمساز تلاش می کند از تقابل دخترها و جملات مادر بیمار، اشک و آهی‌ از بیننده بگیرد.

در این جا فیلم که قادر به حرکت در مسیری سازنده نیست به سطح یک اثر زرد و کم مایه سقوط می کند.

در بسیاری از صحنه ها تلاش شده با استفاده از موسیقی حجیم، صحنه ای که سر سوزنی احساسات برانگیز نیست موثر جلوه کند.

این استفاده بیش از حد نه تنها باعث ایجاد احساس نمی شود.

بلکه به سرعت موسیقی را هم از کار می اندازد.

دوربین فیلم از همان آغاز خودش را به رخ می کشد.

حرکات خاص دوربین در ابتدا مخاطب را به سوی برخی گمانه ها هدایت می کند.

این که دوربین دقیقا نظرگاه چه کسانی است و قرار است چه کارکردی داشته باشد.

اما صرفا گذر چند دقیقه کافی است تا متوجه شوید دوربین برنامه خاصی ندارد.

دست کم طرح فیلمساز هر چه که بوده از طریق این دوربین قابل انتقال نیست.

صحنه های بسیاری را می شود مثال زد که دورشدن، نزدیک شدن، چرخش و حرکت روی دست دوربین در آن ها به کل بی معنا است.

احتمالا این جا هم با همان بیماری‌ آشنای‌ سینمای ایران طرف هستیم:

این خیال خام که دوربین لرزان و الکی‌ به هر سو چرخان می تواند فضاسازی کند.

همچنین این غلط است که دوربین می تواند تنش درونی‌ بازیگران شخصیت پردازی نشده را به مخاطب انتقال دهد که صد البته نمی دهد و نمی تواند.

عجیب است که در تمام طول تاریخ سینما بزرگ ترین فیلمسازان با دوربین ساکن توانسته اند درونی ترین التهاب ها را عینیت بخشند.

اما فیلمساز فیلم اولی ایرانی کشف کرده‌ باید دوربین در محیط کوچک آشپزخانه بی دلیل دور خودش بچرخد تا فیلم تاثیرگذار از کار در بیاید.

در آخر شما را به مطالعه مطلبی جالب دعوت می کنیم.

باران کوثری از دوستان نزدیک سحر دولتشاهی و ترانه علیدوستی است.

در مطلب “سحر دولتشاهی و دوستان بازیگرش” در سایت اینجا زنونس می توانید در مورد دوستی و بیوگرافی این بازیگران موفق بخوانید.

امیدواریم از مطالعه این مطلب در سایت اینجا زنونس راضی بوده باشید.

The post فیلم سرکوب در آستانه یک میلیاردی شدن appeared first on اینجا زنونس.



Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن